รักลึกที่ข้ามไม่ได้

กู่ หนานจือหวนนึกถึงห้าปีแห่งความทรมานกับต้วน หานชวน ในวันครบรอบ เธอถูกทำร้ายและโทรหาเขาซ้ำๆ ให้ช่วย แต่เขากลับวางสายทุกครั้ง เขาไม่ยอมรับสายเพราะกำลังไปรับรักแรกของเขา และกู่ หนานจือก็สิ้นใจด้วยความสิ้นหวัง

กู่ หนานจือดื่มน้ำซุปของเมิ่งโพแล้ว แต่ก็ยังไม่อาจลืมต้วน หานชวนได้ เมื่อเห็นความหมกมุ่นอันลึกซึ้งของเธอ เมิ่งโพจึงมอบเวลาห้าวันในโลกมนุษย์ให้แก่เธอ หากต้วน หานชวนเอ่ยจากใจจริงว่าเขารักเธอ เธออาจกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

กู่ หนานจือขอให้ต้วน หานชวนบอกรักเธอ แต่เขาปฏิเสธอย่างเย็นชา หาน ซื่อเยว่บ่นว่าได้กลิ่นคาวเลือด ต้วน หานชวนจึงปกป้องเธอและชวนเธอมาอยู่ที่บ้านด้วยกัน จากนั้นกู่ หนานจือก็ได้รับสายที่เผยว่าหาน ซื่อเยว่เป็นคนจ้างคนมาฆ่าเธอ

หาน ซื่อเยว่อ้างว่ามีคนจ้างมือสังหารมาฆ่าเธอ ต้วน หานชวนมาถึงและโทษกู่ หนานจือทันที กู่ หนานจือยอมรับว่าเธอจงใจก่อเรื่องและรังแกรักแรกของเขา ต้วน หานชวนโกรธจัดจึงทำให้เธอเจ็บปวดและสั่งให้เธอจำมันไว้

เมื่อเหลือเวลาเพียงสี่วัน กู่ หนานจือต้องทำให้ต้วน หานชวนบอกรักเธอ หาน ซื่อเยว่เปิดเผยว่าครั้งหนึ่งเธอเคยเรียกร้องเงินห้าล้านจากยายของเขาและทอดทิ้งเขาเมื่อเขาอยู่ในอาการโคม่า เธอข่มขู่จะกล่าวหาว่ากู่ หนานจือผลักเธอตกบันได หากกู่ หนานจือไม่ไปงานประมูลกับเธอ บีบให้เธอต้องยอม

กู่ หนานจือและหาน ซื่อเยว่ถูกลักพาตัวโดยชายคนหนึ่งที่ถูกต้วน หานชวนทำลายชีวิต เมื่อต้วน หานชวนมาถึง เขาปฏิเสธที่จะเลือกระหว่างพวกเธอและยืนกรานจะช่วยทั้งคู่ โดยบอกว่าเขาจะปกป้องกู่ หนานจือตราบใดที่เธอยังเป็นภรรยาของเขา

ต้วน หานชวนกล่าวหากู่ หนานจือว่าสมคบคิดกับเมิ่งโพเพื่อจัดฉากการลักพาตัวและทำร้ายหาน ซื่อเยว่ เขากดหัวเธอลงใต้น้ำจนกว่าเธอจะยอมรับผิดและขอความเมตตา หลังจากนั้น กู่ หนานจือตั้งปณิธานว่าจะทำให้เขาบอกรักเธอในงานเลี้ยงครบรอบตระกูลต้วน

ต้วน หานชวนพาหาน ซื่อเยว่มางานเลี้ยงครบรอบตระกูลต้วนและทำให้กู่ หนานจืออับอายเหมือนเป็นแค่ของประดับ หาน ซื่อเยว่อ้างว่ากู่ หนานจือผลักเธอในห้องน้ำ และต้วน หานชวนก็เตือนกู่ หนานจือว่าเขาจะไม่ปล่อยเธอไว้หากเธอแตะต้องหาน ซื่อเยว่อีก

ต้วน หานชวนเชื่อว่ากู่ หนานจือทำร้ายหาน ซื่อเยว่และสั่งให้เธอคุกเข่าขอโทษต่อหน้าธารกำนัล กู่ หนานจือปฏิเสธและถามว่าเขาเชื่อแต่หาน ซื่อเยว่หรือ และเธอมีความหมายอะไรกับเขากันแน่ ต้วน หานชวนยังคงไม่หวั่นไหว และกู่ หนานจือก็จากไปด้วยความสิ้นหวัง

กู่ หนานจือรู้ว่าหาน ซื่อเยว่วางแผนจะขุดหลุมศพพ่อแม่ของเธอและทำลายอัฐิของท่าน เธอรีบไปหยุดเธอ แต่หาน ซื่อเยว่ก็โปรยอัฐิลงบนพื้น พร้อมประกาศว่านี่คือราคาของการแย่งผู้ชายของเธอ แล้วจากไป

กู่ หนานจือกล่าวหาหาน ซื่อเยว่ว่าเป็นคนโปรยอัฐิพ่อแม่ของเธอ ต้วน หานชวนรีบเข้ามาปกป้องหาน ซื่อเยว่และเรียกกู่ หนานจือว่าบ้า หาน ซื่อเยว่ปฏิเสธและอ้างว่ากู่ หนานจือใส่ร้ายเธอเพราะหึงหวงเรื่องจูบ ต้วน หานชวนไม่ยอมเชื่อกู่ หนานจือ ทำให้เธอสิ้นศรัทธาอย่างสมบูรณ์

กู่ หนานจือยืนอยู่บนดาดฟ้า ต้วน หานชวนมาถึงและแทนที่จะเกลี้ยกล่อมเธอ เขากลับท้าให้เธอกระโดด เขาประกาศว่าเขาจะไม่มีวันรักเธอ ไม่ว่าในชาตินี้หรือชาติไหน กู่ หนานจือปล่อยวางความหวังทั้งหมดและหยุดขู่ว่าจะกระโดด

กู่ หนานจืออ้อนวอนต้วน หานชวนเป็นครั้งสุดท้ายให้บอกรักเธอ เขาสาบานว่าเขาจะไม่มีวันรักเธอ ไม่ว่าในชาติภพใด กู่ หนานจือดื่มน้ำซุปของเมิ่งโพ ประกาศว่าพวกเขาจะไม่มีวันพบกันอีก และเลือนหายไป ต้วน หานชวนรู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจแต่ก็จำไม่ได้อีกแล้วว่าเธอคือใคร

ต้วน หานชวนมองว่าข้อเรียกร้องหย่าของกู่ หนานจือเป็นเพียงการขู่และเรียกเธอต่อหน้าธารกำนัลว่าเป็นสุนัขไร้ยางอาย โดยอ้างว่าถึงเขาจะหักขาเธอ เธอก็จะคลานกลับมา หาน ซื่อเยว่ฉวยโอกาสขอเป็นคุณนายต้วน แต่ต้วน หานชวนปฏิเสธที่จะหย่า โดยอ้างเพียงคำขอร้องครั้งสุดท้ายของยาย

ต้วน หานชวนพาหาน ซื่อเยว่ไปสวนสาธารณะและมอบสร้อยคอเพชรราคาแพงให้เป็นของขวัญ ผ่านไปสองวันไร้วี่แววของกู่ หนานจือ เขาไม่เชื่อว่าเธอจะยอมแพ้ จึงจัดให้มีการสัมภาษณ์สื่อและประกาศต่อสาธารณะว่าหาน ซื่อเยว่คือรักแท้ของเขา หวังจะยั่วยุให้กู่ หนานจือปรากฏตัวอีกครั้ง

ต้วน หานชวนโอนบ้านหลังหนึ่งให้หาน ซื่อเยว่และบอกให้เธออยู่ที่นั่นอย่างสบายใจ เมื่อเธอถามว่าทำไมเขาถึงไม่ให้เธอพักที่คฤหาสน์ต้วน เขาปฏิเสธว่าไม่เกี่ยวกับกู่ หนานจือ ด้วยความไม่สบายใจ เขาจึงรีบกลับบ้านด้วยเชื่อว่ากู่ หนานจือกำลังก่อเรื่องอีกครั้ง

ต้วน หานชวนรีบกลับบ้านด้วยมั่นใจว่ากู่ หนานจือกำลังเล่นแผลงๆ อีกครั้ง เขาเรียกเข้าไปในห้องว่างเปล่าแต่ไร้ซึ่งคำตอบ ระหว่างนั้น หาน ซื่อเยว่วางแผนจะถ่ายภาพแนบชิดกับเขาและส่งไปให้กู่ หนานจือ หวังจะทำให้เธอคลั่ง

ต้วน หานชวนตะโกนเรียกเข้าไปในห้องว่างเปล่า ด้วยมั่นใจว่ากู่ หนานจือกำลังเล่นแผลงๆ และประกาศว่าเขาจะไม่มีวันบอกรักเธอ เว้นแต่เธอจะตาย จากนั้นเขาก็รับสายจากหาน ซื่อเยว่และยกเลิกนัด โดยอ้างว่าเหนื่อยล้า วันรุ่งขึ้นที่ออฟฟิศ เมื่อยังไร้ข่าวจากกู่ หนานจือ เขาก็สงสัยว่าเธอเห็นข่าวเกี่ยวกับเขากับหาน ซื่อเยว่หรือไม่

หาน ซื่อเยว่ไปเยี่ยมต้วน หานชวนที่ออฟฟิศและยื่นคุกกี้เนื้อวัวผสมถั่วลิสงโฮมเมดให้เขา หลังจากชิมแล้ว เขาเผยว่าเขาแพ้ถั่วลิสง ซึ่งทำให้เธอแปลกใจเพราะเธอนึกขึ้นได้ว่ากู่ หนานจือก็มีอาการแพ้แบบเดียวกัน หาน ซื่อเยว่ขอพูดคุยกับกู่ หนานจือ หวังจะได้รับการยอมรับ และต้วน หานชวนก็ตกลงจะพาเธอกลับบ้านในเย็นวันนั้น

ต้วน หานชวนพาหาน ซื่อเยว่กลับบ้าน แต่กลิ่นเหม็นรุนแรงทำให้เธอสงสัยว่ากู่ หนานจือจงใจทำให้เธอขยะแขยง หาน ซื่อเยว่แสร้งทำเป็นให้อภัยก่อนที่กลิ่นเหม็นจะบีบให้เธอต้องจากไป เมื่ออยู่ตามลำพังกับกู่ หนานจือ ต้วน หานชวนก็ทำให้เธออับอายและขุดคุ้ยเรื่องพัวพันในอดีตของพวกเขา

กู่ หนานจือที่หายใจรวยรินเผยว่าเธอตายมาแล้วห้าวัน และเมิ่งโพให้ชีวิตเธอคืน หากต้วน หานชวนจะเอ่ยปากบอกรักเธอจากใจจริง เขาคิดว่าเธอเสแสร้ง ปฏิเสธ และประกาศว่ารักเพียงหาน ซื่อเยว่ กู่ หนานจือสมหวังและสิ้นใจต่อหน้าเขา

ต้วน หานชวนไม่ยอมเชื่อว่ากู่ หนานจือตายแล้ว หวนนึกถึงครั้งที่เธอรอดจากความโหดร้ายของเขาเสมอมา ตั้งแต่โรงน้ำแข็งจนถึงสระน้ำ หลังจากวางสายหาน ซื่อเยว่ เขาพร่ำบอกรักกู่ หนานจือซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างสิ้นหวัง อ้อนวอนให้เธอตื่น แต่เธอยังคงไร้ชีวิต

ต้วน หานชวนพร่ำบอกรักสู่อากาศ หาน ซื่อเยว่โทรมา อ้างว่ากู่ หนานจือมาด่าเธอว่าเป็นชู้และขู่จะทำลายเธอ อ้อนวอนให้เขามาช่วย ต้วน หานชวนตอบเธออย่างเย็นชาว่ากู่ หนานจือจะไม่รังแกเธออีกแล้ว